برای کورههای ریژنراتوری آتش متقابل مانند فلوت قاعدهی دقیقی برای تعداد پورت وجود ندارد. معمولا تعداد پورتها بر اساس بار کوره تغییر میکند تا بیشترین عملکرد و کارایی را تضمین کند. به همین ترتیب میتوان دامنهی بار و تعداد بار را مطابق جدول زیر تعیین نمود.
برای درک بهتر این مفهوم، باید کورههای ریژنراتوری آتش متقابل (Cross-fired) را بررسی کنیم. این کورهها که شامل کورهی فلوت نیز میشوند. دارای آرایشی جانبی از مشعلها هستند به این شکل که مشعلها در مقابل هم و در امتداد طول کوره نصب شدهاند. این طراحی امکان ساخت کورههای بزرگتر با ظرفیتهای بالا از 250-500 tpd (تن در روز) و حتی تا 750 tpd یا بیشتر را فراهم میکند. این نوع کورهها به دلیل سیستمهای بازیابی گرما، بهینه هستند، اگرچه کمی بیشتر از کورههای آتش از انتها (End-fired) انرژی مصرف میکنند.
به طور خاص، کورههای فلوت نوع خاصی از Cross-Fired هستند. آنها Throat ندارند، بلکه یک ساختار بزرگ با خنککنندهها نصب شده در ناحیه نک یا ویست دارند که دمای مناسب برای فرآیند شناورسازی را حفظ میکند. آرایشهای جانبی پورتها، ریژنراتورها و مشعلها امکان کنترل دقیق دما در سراسر طول کوره را فراهم میکند.
اجرای تعداد صحیح پورت برای دامنه بارهای مختلف برای حفظ عملکرد بهینه ضروری است. انرژی یا سوخت باید به طور کارآمد توزیع شود تا دمای مناسب در کوره به دست آید. به طور معمول، در یک کوره شش پورته، حدود 65-70٪ از سوخت از طریق پورت 1 تا 3 سوزانده میشود. این توزیع تضمین میکند که کوره در محدوده دمای بهینه کار میکند.
در این زمینه، یکی دیگر از جنبههای حیاتی، توزیع هوای احتراق است. نحوهی توزیع هوای احتراق بین پورتها بستگی به نوع ریژنراتور دارد. در ریژنراتورهای جعبهای نرمال، باید دهانهی پورتها به درستی اندازه شوند تا توزیع صحیح سوخت را تضمین کنند.
با درک ارتباط بین تعداد پورتها و طراحی خاص کورههای آتش متقابل مثل فلوت، میتوانیم عملکرد آنها را برای کارایی و کیفیت بهتر بهینه کنیم.