ایده اولیه استفاده از یک فلز مایع برای شکلدادن شیشه اولینبار توسط بسمردر اواسط قرن نوزدهم مطرح شد. بسمر فلزاتی چون قلع، سرب و بیسموت را پیشنهاد داد. شرکت P.P.G در اوایل دههی 1920 میلادی تلاش کرد با فلز آنتیموان شیشه تولید کند که دلیل مشکلاتی پروژه شکست خورد. در نهایت برادران پیلکینکتون بودند که در دهههای 1950 و 1960 موفق به تولید شیشه فلوت از طریق بکارگیری قلع مایع شدند.
فلز انتخابی باید شرایط زیر را داشته باشد:
- این فلز باید در دمای 600 درجه سانتیگراد تا 1050 درجه سانتیگراد مایع باشد؛ چرا که مذاب شیشه در دمای 1050 درجه وارد حمام شده و با دمای 600 درجه خارج میگردد، همچنین در این محدوده دمایی نباید تبخیر یا منجمد شود.
- چگالی فلز مورد نظر باید بیشتر از چگالی شیشه باشد تا مذاب روی آن شناور بماند.
- فشار بخار آن باید پایین باشد؛ چون میعانات آن در بالای حمام موجب مشکلاتی میشود.
- از نظر شیمیایی نسبت به شیشه تقریبا بی اثر و غیر فعال باشد.
با بررسی شرایط فوق میتوان دریافت که فلزات مذاب میتوانند کاندیدای خوبی برای این منظور باشند که در نهایت بهترین آنها گالیم، قلع و ایندیم هستند. اگر سایر ویژگیها و بخصوص قیمت این فلزات را نیز در نظر بگیریم، قلع بهترین انتخاب خواهد بود.
| فلزات | نقطه ذوب (درجه سانتیگراد) | نقطه جوش (درجه سانتیگراد) | وزن مخصوص در دمای 1050 (gr/cm3) |
| خواص مورد نیاز | نقطه ذوب کمتر از 600 درجه سانتیگراد | نقطه جوش بیش از 1050 درجه سانتیگراد | بیش از 2.5 |
| بیسموت | 271 | 1680 | 9.1 |
| گالیم | 30 | 2420 | 5.5 |
| ایندیم | 156 | 2075 | 6.5 |
| لیتیم | 179 | 1329 | 0.5 |
| سرب | 328 | 740 | 9.8 |
| تالیم | 303 | 1460 | 10.9 |
| قلع | 232 | 2623 | 6.5 |
بررسیهای انجام شده نشان میدهد که حتی آلیاژهای قلع امتیاز خاصی نسبت به قلع نداشته و بهترین ماده شناخته شده برای بستر حمام فلوت همان قلع است.